Soru :türkiye bu haldeyken keyfiniz nasıl yerinde olabiliyor?

Cevap :Banane evladım, köküne para mı verdim bunca salağın. Yerken benimle mi yiyordular da kusmuklarını ben dert edeceğim. Ben çölde kum tanesiyim, olsam da olur olmasam da. Hem çöl dediğin şey arapların bile ayakları altında. Çok üzgünüm, benim aptallıklarımın sınırları var, siyasi konular üzerine eğilip kendimi helak edemem.

Soru :Diyelim münazara var iki gruba ayrıldınız ,bir grup sevmeyi diğer grup sevilmeyi tartışacaksınız ,hangi grupta olmayı tercih edersiniz?

Cevap :Güzin abi ikisine de iyi gözle bakmıyor. Sevmek can acıtır, sevilmek sorumluluğa gebedir. İki ucu boklu değnek sizin anlayacağınız. Erkekler sevmekten yanadır, çünkü etken olmayı severler. Çünkü sorumluluk gerektirmez. Kadınlar sevilmekten yanadır, çünkü sevilmek korunup kollanmaya yakın bir yerlerdedir. Şefkat duygusu cezbeder çoğu zaman kadını. Güzin abla sevilmekten yana, Güzin abi sevmekten. Ama çok zorda kalırsa, bilerek ve isteyerek değil.

Soru :Birisi size insanları sevmiyorum dedi .insal analizinde insanları sevmeyen biri nasıldır sizce,etrafına yansıttığı ışığı varmıdır

Cevap :İnsan insanları sevecek şekilde yaratılır ama sonra çeşitli nedenlerle bundan vazgeçebilir. Hiç kimseyi sevmemek muhtemelen psikolojik bir sorundan ya da bozukluktan kaynaklanır. Mutlaka birilerini seviyordur ya da ilgi çekmeye çalışıyordur dana. Ama ışık olayı biraz muallakta... Sokaktan çevirip kime sorarsanız sorun yaşlanınca nur yüzlü bir ihtiyar olacağını iddia eder. Etmese de aklından buna yakın bir şeyler geçirir. Ama gerçekte insanlar gudubet canlılardır ve çok azının ışığı vardır. Ve bu çok azının pek çoğu gizler ışığını, seçicidir. Çünkü aklı olan herkes bilir ki insanlar açgözlüdür, iyi olan her şeyi çabucak tüketmek isterler. Bu yüzden sakınır kendini bazıları, sevdiklerine saklanır. Ama bir insanın ışığı olup olmadığını anlamanın en kesin yolu karanlık bir zamanda yanına sokulmaktır. Eğer karanlık devam ediyorsa vurun kıçına tekmeyi, kayboluyorsa doğru yerdesinizdir.

Soru :Bazen insanın kaçası geliyor. Böyle çok uzaklara. Öyle bir yere gideceksin ki kimse seni (henüz) tanımamış olacak. Konuştuğun dili bilmeyecekler. Ne dediğin hakkında kimsenin bir fikri olmayacak. Buna rağmen seni anlayan biri çıkacak karşına, sen de onu anlayacaksın. Aynı dili konuşmadan saatlerce sohbet edebileceksiniz. Sonra yine bir kaçış. Yine bilmediğin bir yerlere. Kaçacak yer bitmez sen kaçmak istedikten sonra. Sayfanın formatının da içine ettim farkındayım burası soru cevap bölümüydü. Ben içimi döktüm, benim döktüklerim belki birinin işine yarar. Yayınla gitsin usta kafa dağınık bu aralar.

Cevap :Kafanı yanında götürecek olduktan sonra her yer birbirine benzer. Yayınladım gitti, seni mi kıracağım…

Soru :Merhabalar sizi çok yakından tanıoru ama bir türlü konuşamıyoru sizce insanları seviyoruz peki ya seviliyormuyuz ?

Cevap :İnsanlar birbirini sevse insanca yaşarlar. Oysa her geçen gün daha hayvanlaşıyoruz. Yunus’dan Mevlana’dan cümleler kuruyoruz konuşmalarımızda ama ne bir şeye inancımız var ne de hoşgörümüz. Diyeceğim o ki kimse kimseyi sevmiyor aslında, her şey çıkar hesabı üzerine kuruluyor ve ikiyüzlülükle yaşanıyor. Karşımızdakiler bizi biz olduğumuz için sevmiyor. İşi bitince de çekip gidiyor zaten. Ya buna kendimizi inandırırız ya da mutsuz oluruz. Seçim senin.